11:13 μ.μ. | 
Αναρτήθηκε από
ΑΚΙΔΑ
Γράφω με αφορμή τις ‘Παγκόσμιες Ημέρες’ των αρχών του Δεκέμβρη. Πέρα από τις ανακοινώσεις, τις εκδηλώσεις, τους λόγους και τα φιογκάκια διαφόρων χρωμάτων, οι Παγκόσμιες Ημέρες στοχεύουν στην ανάδειξη συγκεκριμένων ζητημάτων διαμέσου της υπενθύμισης και της ευαισθητοποίησης, στην καλλιέργειας της ‘ανεκτικότητας’ ως προς τους ποικίλους τρόπους με τους οι άνθρωποι διαφέρουν μεταξύ τους και, κατ’ επέκταση, στην ενίσχυση της συνοχής των σύγχρονων πλουραλιστικών κοινωνιών.
«Εφόσον το υπουργείο δεν δέχεται να συζητήσει, εμείς από 1η Ιανουαρίου δεν θα δεχόμαστε τις κάρτες και θα ζητάμε εισιτήριο…», λέει ο πρόεδρος του Αστικού ΚΤΕΛ
Με άσχημες προϋποθέσεις ετοιμάζονται να κάνουν ποδαρικό στη νέα χρονιά, το 2011, τα άτομα με αναπηρίες (ΑΜΕΑ). Από τη 1η Ιανουαρίου τα αστικά ΚΤΕΛ θα αρνούνται να δέχονται τις κάρτες για τη δωρεάν μεταφορά τους και θα πρέπει υποχρεωτικά να πληρώνουν εισιτήριο και αυτό γιατί το υπουργείο Υγείας – Πρόνοιας παραπέμπει στο μέλλον τη συζήτηση για την υπογραφή της νέας σύμβασης με την Ομοσπονδία των αστικών ΚΤΕΛ.
Αρωγός στην επιχείρηση εξαπάτησης και υποταγής των Ατόμων με Ειδικές Ανάγκες η ηγεσία της ΕΣΑμΕΑ, που αναγνωρίζει τη «γιγάντια προσπάθεια» της κυβέρνησης…
Η κυβέρνηση δείχνει πως δεν ξεχνά τα ΑμΕΑ κάνοντας τη ζωή τους όλο και πιο δύσκολη (φωτ. από πρόσφατη κινητοποίηση)
Κάλπικες υποσχέσεις στα θύματα της πολιτικής της κυβέρνησής του και της τάξης που υπηρετεί μοίρασε την Πέμπτη 23 Δεκέμβρη ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου, σε ένα σκηνικό που στήθηκε παραμονές Χριστουγέννων για τη χειραγώγηση των ΑμΕΑ και οικογένειών τους, σε αγαστή συνεργασία με τη συμβιβασμένη πλειοψηφία της ηγεσίας της Εθνικής Συνομοσπονδίας Ατόμων με Αναπηρίες (ΕΣΑμΕΑ).
Τ.Θ. 53364, Λεμεσός 3302, Τηλ: 99531084, Φαξ: 25569840, Chrysis@esfc.org.cy, www.esfcyptus.eu
28/12/2010
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
Με το νέο έτος 2011 «ΟΙ ΠΑΛΙΑΤΣΟΙ ΤΗΣ ΧΑΡΑΣ» εύχονται σε όλους ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ και ΕΥΤΥΧΙΑ λέγοντας ΠΑΡΩΝ σε κάθε κάλεσμα για να προσφέρομε ένα χαμόγελο, σε οποιονδήποτε το έχει ανάγκη. Στη φωτογραφία έχομε ένα στιγμιότυπο από τις τελευταίες Χριστουγεννιάτικες επισκέψεις μας σε στέγες Ευγηρίας στην Ενορία του Αποστόλου Ανδρέα της Λεμεσού σε συνεργασία με τον Κοινωνικό Όμιλο του Λυκείου του Αγίου Ιωάννη.
Το πρόγραμμά μας θα συνεχίσει να λειτουργεί και το 2011 με τη δική σας στήριξη και τον εθελοντισμό πολλών νέων.
Από το Δ.Σ. του ΕΚΦΚ
Ο πρόεδρος
Χρύσης Μιχαηλίδης
Έξω το χιόνι έπεφτε βαρύ και ελάχιστοι τρελοί κυκλοφορούσαν για να φέρουν ξύλα για τα δικά τους τζάκια ή τις σόμπες. Ήταν αυτοί που δεν είχαν προνοήσει ότι θα έπρεπε να ζεστάνουν πρώτα το σπιτικό τους και όχι το μέσα τους, πίνοντας ατέλειωτες ποσότητες με τσίπουρο τα βράδια. Ο πατέρας στάθηκε για λίγο μπροστά στο θαμπό παράθυρο και τους κοίταξε. ‘Ύστερα κούνησε ελαφρά το κεφάλι και κάτι σιγομουρμούρισε. Έβλεπε τα μικρά παιδάκια ξεπαγιασμένα να τους περιμένουν μπροστά στην πόρτα μέχρι να φέρουν τα ξύλα για να ζεσταθούν. Μάταια όμως. Τα νοτισμένα από το χιόνι και την υγρασία ξύλα δεν άναβαν με τίποτα αλλά ακόμα και αν άναβαν δεν θα μπορούσαν να καούν τραβώντας αέρα από τη βουλωμένη καμινάδα, που δεν είχαν φροντίσει να καθαρίσουν ‘οι γονείς’. Την περασμένη χρονιά ένα παιδάκι είχε χάσει την ζωή του από τις αναθυμιάσεις.
«Μπαμπά, γιατί αυτά τα παιδάκια κρυώνουν και ο πατέρας τους τα μαλώνει;» είπε το μικρό κοριτσάκι που, σαν χριστουγεννιάτικο καλικαντζαράκι, είχε βρεθεί ξαφνικά δίπλα στο πατέρα του, αγκαλιάζοντας το πόδι του.
«Αυτά τα παιδάκια δεν έχουν πατέρα που να τα φροντίζει…» απάντησε στο μικρό γλυκό μουτράκι που τον κοίταγε γεμάτο απορία.
«Μα αυτά έχουν μπαμπά!» ανταπάντησε.
«Έχουν αλλά δεν τα φροντίζει… μικρή μου καρδούλα!» της είπε και την πήρε στην αγκαλιά του, κοιτάζοντας μαζί της έξω από το παράθυρο.
«Αφού δεν έχουν πατερούλη, τότε να τα φέρουμε εδώ μαζί μας να ζεσταθούν και να φάνε!»
«Μικρό μου αγγελούδι δεν θα τα αφήσουν…»
«Γιατί μπαμπάκα;»
Αυτό το γιατί ήταν η δυσκολότερη ερώτηση της ζωής του. Προτιμούσε να τον ρωτήσει κάποιος ενήλικας αν υπάρχει θεός ή όχι, ποιο είναι το νόημα της ζωής και πολλές άλλες βαθυστόχαστες ερωτήσεις, παρά αυτό το ‘γιατί’ του μωρού του, που τον κοίταζε με περισσή αθωότητα στα μάτια.
«Μερικά ερωτήματα δεν έχουν απάντηση μωρό μου. Κανείς δεν ξέρει γιατί ο εγωισμός του ενήλικα είναι μεγαλύτερος από τις ανάγκες των παιδιών. Κανείς δεν μπορεί να καταλάβει γιατί δεν δρουν όλοι το ίδιο. Γιατί… έτσι είναι η φύση του ανθρώπου…»
«Τότε η φύση είναι πολύ κακιά μπαμπά και αν την δω θα της το πω!» είπε το κοριτσάκι του τσατισμένο και έτρεξε στην πόρτα.
Την άνοιξε και με μικρά βηματάκια στο χιόνι έτρεξε προς το σπίτι του γείτονα. Αυτός την είδε να πλησιάζει και μπήκε γρήγορα μέσα αφήνοντας την στο κρύο. Τα χτυπηματάκια της στην πόρτα του και οι φωνές της δεν έδειξαν να τον συγκινούν. Αυτό απογοητευμένο, γύρισε στον πατέρα του που είχε τρέξει ξοπίσω της, πιάνοντας τον από το χέρι. Η παλάμη της χάθηκε μέσα στα τεράστια πολυδουλεμένα του δάχτυλα. Δεν κοίταγε το σπίτι της, παρά μονάχα τα πόδια της, που τώρα τα έσερνε απογοητευμένη από την απόρριψη του γείτονα τους.
«Εύχομαι να φύγει για πάντα και να αφήσει τα παιδάκια του ήσυχα!» ευχήθηκε.
«Μην λες τέτοια κουκλίτσα μου. Δεν είναι σωστό…» της είπε με παράπονο ο πατέρας της.
Η πόρτα έκλεισε πίσω τους και η ζωή τους συνέχισε αλλά όχι τόσο γιορτινά όσο θα ήθελαν. Το περιστατικό τους είχε αναστατώσει όλους.
Την άλλη μέρα κόσμος μαζεύτηκε έξω από το σπίτι του γείτονα. Έμαθαν ότι είχε πέσει από τη σκάλα, βαριά πιωμένος και φαγωμένος.
Η μικρούλα πήγε κοντά, όπως και οι γονείς της. Κοίταγε με τα μάτια γουρλωμένα μέσα από τα πόδια του πλήθους. Είδε τα παιδάκια του να κλαίνε και τα πλησίασε «γιατί κλαίτε; Αφού ο μπαμπάς σας δεν σας αγαπούσε!»
Αυτά συνέχιζαν το γοερό κλάμα με αναφιλητά. Η μάνα τους, αν και πιο σκληρή, δεν μπορούσε να συγκρατήσει τα δάκρυα της.
«Ποιος θα μας φροντίζει τώρα; Ποιος;» έλεγε συνέχεια.
Η μικρή κοίταξε τον πατέρα της και αναφώνησε «πάμε να φύγουμε. Αυτά θέλανε τον πατερούλη τους που δεν ήταν καλός. Μόνο αν είχαν εσένα θα έβλεπαν τη διαφορά. Μου φαίνεται ότι όλα τα παιδάκια είναι χαζά!» και τον τράβηξε από το χέρι προς το σπίτι.
«Κανένα παιδάκι δεν είναι χαζό μωρό μου. Απλά τα παιδάκια τα βλέπουν όλα καλά γιατί διατηρούν ακόμα την αθωότητα τους. Θα το καταλάβεις όταν θα μεγαλώσεις…»
«Ε, τότε δεν θέλω να μεγαλώσω ποτέ! Ποτέ!»
Βασίλης Δημητριάδης
Ο Αμερικανός γλωσσολόγος Νόαμ Τσόμσκυ συνέταξε μία λίστα με τις 10 στρατηγικές χειραγώγησης από τα ΜΜΕ.1. Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΑΠΟΣΠΑΣΗΣ ΤΗΣ ΠΡΟΣΟΧΗΣ
Το θεμελιώδες στοιχείο του κοινωνικού ελέγχου είναι η στρατηγική της απόσπασης της προσοχής που έγκειται στην εκτροπή της προσοχής του κοινού από τα σημαντικά προβλήματα και τις αποφασισμένες από τις οικονομικές και πολιτικές ελίτ αλλαγές μέσω της τεχνικής του κατακλυσμού συνεχόμενων αντιπερισπασμών και ασήμαντων πληροφοριών. Η στρατηγική της απόσπασης της προσοχής είναι επίσης απαραίτητη για να μην επιτρέψει στο κοινό να ενδιαφερθεί για απαραίτητες γνώσεις στους τομείς της επιστήμης, της οικονομίας, της ψυχολογίας, της νευροβιολογίας και της κυβερνητικής. «Διατηρήστε την προσοχή του κοινού αποσπασμένη, μακριά από τα αληθινά κοινωνικά προβλήματα, αιχμάλωτη θεμάτων που δεν έχουν καμία σημασία. Διατηρήστε το κοινό απασχολημένο, τόσο πολύ ώστε να μην έχει καθόλου χρόνο για να σκεφτεί – πίσω στο αγρόκτημα, όπως τα υπόλοιπα ζώα» (απόσπασμα από το κείμενο: Αθόρυβα όπλα για ήρεμους πολέμους).
Η μικρή Μαρία κάθισε στα πόδια του Αι Βασίλη και άρχισε να του μιλά. Στην αρχή του ψιθύρισε στο αυτί, μετά του φώναξε και στο τέλος του έδωσε ένα χαστούκι και του τράβηξε τη γενειάδα, αφήνοντας τον να ουρλιάζει από τον πόνο. Μετά έτρεξε με μικρά γρήγορα βηματάκια στον τάρανδο και του έδωσε μια κλωτσιά. Εκείνος γύρισε και την κοίταξε απορημένος. Αυτή το έβαλε στα πόδια και άρχισε να κυνηγά τα ξωτικά που έτρεχαν πανικόβλητα δεξιά και αριστερά. Η κάπα της ανέμιζε διαολεμένα και τα μικρά της ποδαράκια άφηναν μικρά σημάδια πάνω στο χιόνι. Ένα τόσο μικρό σκατουλάκι είχε κάνει άνω-κάτω το σπίτι και το χωριό του Αγίου που περίμεναν όλα τα παιδιά.
«Φτάνει πια !» φώναξε «δεν τα αντέχω άλλο αυτά τα σκατόπαιδα που νομίζουν ότι όλα τους ανήκουν!»
«Μα γιατί φωνάζεις Αι Βασίλη; Δεν μου είπες ότι θα έχω ότι ζητήσω;» τον ρώτησε η Μαρία.
«Ναι στο είπα και θα το κάνω αλλά αυτό τι σχέση έχει;» αντιγύρισε νευριασμένος.
«Διάβασε καλά το γράμμα μου και θα καταλάβεις…»
Ο Αι Βασίλης άνοιξε το γράμμα της και διάβασε, «καλέ μου Αι Βασίλη δεν σε γουστάρω καθόλου γιατί κάθε χρόνο φέρνεις δώρα σε όλα τα πλούσια κωλόπαιδα και ξεχνάς τα φτωχά! Γι’ αυτό κι εγώ φέτος ήμουν καλή όλη τη χρονιά και θέλω να με αφήσεις να σου σπάσω τα μούτρα και να κάψω το χωριό σου που κάνει τέτοιες διακρίσεις! Ευχαριστώ…»
Ο Αι Βασίλης έμεινε με το στόμα ανοιχτό… κοίταξε στις απαντητικές του επιστολές και είδε αυτήν προς τη μικρή Μαρία που έγραφε, «μικρή μου Μαρία αφού ήσουν καλό παιδί μπορείς να έχεις ότι θέλεις!»
Ως συνήθως δεν κοίταζε καθόλου τις επιστολές των παιδιών, παρά μόνο απαντούσε τυπικά. Τα φτωχά παιδιά που δεν είχαν φάκελο και γραμματόσημα έμεναν πάντα χωρίς δώρο. Δεν το είχε σκεφτεί ποτέ αυτό. Δεν περίμενε ότι ένα παιδί θα είχε το μυαλό να αντιληφθεί την αδικία, ότι θα είχε τα κότσια να πάει στο βόρειο πόλο και να ζητήσει το ασυνήθιστο ‘δώρο του’.
«Μα αν σε αφήσω να τα καταστρέψεις όλα τότε πως θα πάρουν δώρα τα καλά παιδιά; Αυτό δεν είναι σωστό…»
«Και είναι σωστό να μην δίνεις δώρα πρώτα στα καημένα φτωχά που δεν έχουν λεφτά να σου στείλουν γράμμα; Είναι σωστό να κάθεσαι όλη τη χρονιά και να μασάς και να δουλεύεις μια μέρα το χρόνο; Είναι σωστό….;»
«Φτάνει, φτάνει δεν θα το ξανακάνω, αρκεί να μην κάνεις αυτό που σου υποσχέθηκα χωρίς να το θέλω!»
«Όχι Άγιε, εγώ θα το κάνω και να βάλεις μυαλό από δω και πέρα…»
Κι έτσι εκείνη τη χρονιά κανένα παιδάκι δεν πήρε δώρο εκτός από τη Μαρία που μάδαγε όλη νύχτα τη γενειάδα του Αι Βασίλη και τον τρέλανε στα χαστούκια, που έδιωξε τους τάρανδους και κυνήγησε στο πέρας του πόλου τα ξωτικά.
Έτσι από τότε αυτός αποφάσισε να κοιτά πιο προσεκτικά τα φτωχά παιδάκια και να ακούει τις προσευχές και τα παρακάλια τους για να μην πάθει τίποτα χειρότερο…
Μετά από λίγο καιρό όμως, επαναπαύθηκε και άρχισε πάλι τα ίδια, πιστεύοντας ότι δεν θα βρισκόταν άλλο παιδάκι σαν την Μαρία, που τώρα πια είχε μεγαλώσει…
Βασίλης Δημητριάδης
Όλοι τους ακόμα και αν δεν συμμετέχουν στις μεγάλες μασαμπούκες φοβούνται να ζητήσουν επίσημα την τιμωρία των κλεφτών είτε γιατί είναι μπλεγμένοι και τα έχουν φάει μαζί όπως λέει ο Πάγκαλος, είτε θέλουν να τα φάνε μαζί, είτε φοβούνται τη διαγραφή από τον αρχηγό ή ανώτατα στελέχη που καλύπτουν τη μάσα, είτε τέλος φοβούνται μην έχουν την τύχη όσων θα τιμωρηθούν.
Ο κόσμος όμως φωνάζει στους κλέφτες να τα φέρουν πίσω, ζητά να μπουν φυλακή αλλά δεν βρίσκει ανταπόκριση από κανέναν καραγκιόζη!
Έτσι βγήκε στους δρόμους και άρχισε να μοιράζει φάπες και χαστούκια σε όποιον πολιτικό έβρισκε μπροστά του, κάτι το οποίο καταδίκασαν όλοι οι συνάδελφοι τους πολιτικοί, που αναφέραμε παραπάνω.
Το σύνθημα του λαού όμως πλέον είναι ένα, ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΥΝ ΑΛΛΑ ΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ ΔΙΚΑΖΟΥΝ!
Όταν κάποιος μπαίνει μέσα στο σπίτι σου κύριοι και σε κλέβει και τον πιάσεις να σε κλέβει θ’ αφήσει τα κόκκαλα του εκεί που είναι. Γιατί λοιπόν περιμένατε άλλη αντιμετώπιση; Επειδή είστε πολιτικοί; Σοβαρά; Μας κλέβετε τις οικονομίες, τα υπάρχοντα, τον ιδρώτα μας και τώρα τη μπουκιά από το στόμα, μας έχετε κατεβάσει τα παντελόνια και θέλετε να είμαστε κύριοι;
ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΑΜΕ ΑΥΤΟ!
Για να είμαστε κύριοι μαζί σας πρέπει πρώτα να είστε κύριοι μαζί μας και σωστοί στις υποχρεώσεις σας γιατί ΣΑΣ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ, ΕΙΣΤΕ ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ ΜΑΣ ΑΝ ΔΕΝ ΤΟ ΕΧΕΤΕ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ!
Τα χαστούκια που έπεσαν όχι μόνο δεν τα καταδικάζει ο λαός αλλά τα επικροτεί και φιλά τα χέρια όσων τα έριξαν, γιατί ουσιαστικά δεν έπεσε τίποτα περισσότερο από μερικά χαστούκια και μία δύο μπουνίτσες, όπως αυτές που ρίχναμε μικροί στο σχολείο, αλλά αν είχατε πάει στα δικά μας σχολεία θα τα ξέρατε κύριοι λαπάδες!
Γιατί ο λαός δεν έχει μεταξωτά βρακιά όπως εσείς αλλά τρύπια σώβρακα που τα μπαλώνει καθημερινά.
Για πείτε μας μερικοί από εσάς που το παίζετε και «λαϊκοί», πότε δουλέψατε και πότε μείνατε άνεργοι;
Για πείτε μας πότε θέλατε να πάρετε ένα παιχνίδι στα παιδιά σας και δεν είχατε;
Πότε θέλατε να πάρετε έστω μια τυρόπιττα και δεν είχατε;
Θα σας απαντήσω εγώ. ΠΟΤΕ!
Όχι μόνο εσείς αλλά και τα κοπάδια κοπρόσκυλων που σέρνετε γύρω σας και όλη μέρα σας γλύφουν το χέρι, γιατί τους ταΐζετε με τα δικά μας λεφτά!
Η γελοιότητα όμως στη χώρα αυτή δεν έχει προηγούμενο και ορισμένοι δοσίλογοι συνεχίζουν να σας κάνουν προεκλογικό αγώνα με την προοπτική τυχόν βολέματος τους σε τίποτα επιτροπές, διοικητικά συμβούλια ή ένα χτύπημα στην πλάτη. Γιατί αυτοί είναι απόγονοι των γιουσουφακιών των πασάδων και ευνούχοι της δημοκρατίας, που την φυλάνε και την κρατάνε ακίνητη για να ασελγείτε επάνω της, βιαστές της ελευθερίας και της προσωπικής μας ζωής!
Η ψυχολογική βία που ασκείτε επάνω μας δεν είναι τίποτα μπροστά στα δύο ή τρία χαστούκια και καφέδες που έπεσαν.
Κι επειδή είμαστε παιδιά του λαού, ένα έχουμε να πούμε.
Ν’ ΑΓΙΑΣΟΥΝ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΟΣΩΝ ΣΑΣ ΤΙΜΩΡΗΣΑΝ, ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΤΟΣΟ ΕΛΑΦΡΑ!
ΓΕΛΟΙΟΙ!
Βασίλης Δημητριάδης
Στατιστικά
Προσθέστε μας
